24.4.10

Rosa de Hiroshima

ROSA DE HIROSHIMA

Pensa in le infantes
Mute telephatic
Pensa in le pueras
Cec inexacte
Pensa in le feminas
Itineres alterate
Pensa in le vulneres
Como rosas calide
Ma oh non oblida vos
Del rosa del rosa
Del rosa de Hiroshima
Le rosa hereditari
Le rosa radioactive
Stupide e invalide
Le rosa con cirrhosis
Le anti-rosa atomic
Sin color sin parfumo
Sin rosa sin nihil

Vinicius de Moraes, poeta brasilian, (1913-1980).

Ligamines con le poema cantate in portugese:

http://letras.terra.com.br/ney-matogrosso/47735/

http://www.youtube.com/watch?v=mrJgYwIlG0Y

20.4.10

Antiquitates

ANTIQUITATES

Quando ego esseva pueretta
assatis parve,
in nostre casa,
in certe dies del septimana
on faceva un torta,
cocite in le olla
con un copertura de cineres ab supra.

Illo esseva un torta frugal,
como toto, antiquemente.
Pesante, spisse, pastose.
(In vero, tro mal.)

Ego esseva un puera in crescentia.
Glutte,
Ego aperiva le oculos a celle torta
que me semblava tan bon
e tan saporose.

Le personas imperiose illac in mi casa
trenchava celle torta
con importantia.
Con attention. Seriosemente.
Ego testimoniante.
Con voluntate de mangiar le torta tote.

Ego esseva solmente oculos e bucca e desiro
re celle torta complete.
Mi soror plus vetule
regeva, regulava.
Me dava un trencho,
si fin, si magre...
E trenchos equal a mi altere sororettas.
E que nemo demandarea plus!
E le torta tote,
quasi innaccessibile,
on guardava ben guardate,
con reguardo,
in un armario, alte, claudite,
impossibile.

Esseva illo, un cosa de respecto.
Non pro esser mangiate
assi, intempestivemente.
Illo esseva destinate al visitantes nocturne,
certe o impreviste,
Detestate per le grege del infantes.

Infantes, in mi tempore de infante,
habeva valor necun mesmo.
Le gente grande del casa
usava e abusava
de pretense derectos
de education.

A causa de nil-nilissime,
critadas e pinciamento.
Ferulas e colpos per calceolos
non mancava.
Quando non cello,
ego sedite in le angulo de castigamento
facente tressettas,
alligante cardos.
"Prendente proposito".
Expression multe commun e pedagogic.

Celle gente antique,
passadista, esseva assi:
sever, admonitor.

Illes non sparniava le infantes.
Sed, le visitantes...
- Vale a me, Deo!...
Le visitantes...
Como illes esseva car,
recipite, estimate,
reputate, agradate!

Illes esseva gente superenoiose.
Solemne, elevate.
De vetule conversationes
que portava al somno.
Antiquitates...

Mesmo le nomines, que on non los va perder:
Donna Aninha con S’or Quinquím.
Donna Milécia, sempre occupatissime
con receptas de tortas, themas
re liquores e puddings.
Donna Benedita con su filia Lilí.
Donna Benedita - alte, magrette.
Lilí - bassette, grassette.
Illa altere claudicava in un gamba e faceva crochet.
E, diceva le linguas viperin:
"- Lilí es le canna de Donna Benedita".
Magistro Quina, Donna Luisalves,
Saninha de Bilí, S’ora Mônica.
Gente del Canonico Prestre Pio.

Donna Joaquina Amâncio...
Re ista vero ego rememora ben.
Illa esseva un carissime amica de mi bisava.
Illa appareva in nostre casa
quando le horologio del monachos
habeva ja sonate 9 horas
e le cornetta del caserna, tangite silentio.
E illa solo vadeva a su casa quando le gallo cantava.

Le personas del casa,
como il esseva pro politessa,
se alternava reguardante la in le flatteria.
Subjugate per le somno, illes abiva ab ibi.
In le fin, solmente remaneva mesmo, firme,
mi bisava.

Donna Joaquina esseva un vetula
crasse, spatiose, sumptuose.
Estranie.
Morose.
Cec in un oculo.
Illa gustava de flores e de robas nove.
Illa habeva su pecunia computate.
Crasse perlas de auro
circa le collo.

Anellos in le digitos.
Pendentes in le aures.
Illa cigarettava per paleas,
Olfaceva tabaco pulverisate,
E esseva ex Paracatú.
Le nepote que la accompaniava,
durante que le amita conversava
relatante “historiadas” incessante,
dormiva tendite
in le banca del veranda.
Ego faceva un effortio pro remaner eveliate
sperante le descension certe
del torta
serrate in le armario alte.
E quando illo altere appareva,
vencite per le somno, ego ja dormiva.
E ego soniava con le immense armario
plen con grande tortas
presso mi prisa.

In le initio del matino
quando ego eveliava,
in un maniera subite,
con le bucca amar,
- guai a me -
ego videva con tristessa,
sur le tabula:
tassas maculate per caffe,
punctas aduste de cigarrettas.
Le platto vacue, ubi stava le torta,
e un odor nauseante de tabaco in pulvere.

Cora Coralina, poetessa brasilian, (1889-1985).

19.4.10

Femina "del vita"

FEMINA “DEL VITA”

Femina del Vita, mi Soror.

Ab omne le tempores.
Ab omne le populos.
Ab omne latitudes.
Illa veni ex le fundo immemorial del etates e
se carga del cargamento pesante del plus
torpide synonymos,
supernomines e cognomines:
Femina del zona meretricie,
Femina del strata,
Femina perdite,
Femina del vita facile.

Femina del Vita, mi soror.

Calcate, minuspreciate, menaciate.
Disprotegite e exploitate.
Ignorate per le Lege, per le Justitia e per le Derecto.
Necessari physiologicamente.
Indestructibile.
Supervivente.
Possedite e infamate sempre per
illes que alquando las jocava in le vita.
Marcate. Contaminate,
Spoliate. Discriminate.

Nulle derecto las coadjuva.
Nulle statuto o norma las protege.
Supervive illas como herba captive al camminos,
fullate, maltractate e renascite.

Flor sombre, seminario spinal
generate in le vivarios del miseria, del
povressa e del abandono,
radicate in omne le quadrantes del Terra.

Alquando, in un citate lontan, ce-la
femina curreva persequite per le homines qui
la habeva maculate. Aflicte, audiente le
ruito del pedes del persequitores e le sibilation del petras,
illa se trovava con le Justitia.

Le Justitia tendeva su dextre mano potente e
lanceava le defiantia millenari:
“Ille que sta sin peccato
lancea le prime petra”.

Le petras cadeva
e le cobratores abiva.

Le Justo parlava tunc le parola de equitate:
“Nemo te condemnava, femina...
ni ego te condemna”.

Le Justititia pesava le culpa per le peso
del sacrificio e iste excedeva illo altere.
Vilipendite, applattate.
Possedite e disreputate,
illa es le muralia que il ha millennios detene
le urgentias brutal del homine por que
in le societate pote coexister le innocentia,
le castitate e le virtute.

In le fragilidade de su carne maculate
se colpa le exigentia impietose del masculo.

Sin albergo del leges
e sin protection legal,
illa transversa le vita, ultragiate
e indispensabile, fullate, exploitate,
ni le societate la dispensa
ni la recogosce derectos
ni la da protection.
E qui jam attingeva le ideal de ce-la femina,
que un homine la prende per le mano,
la altia, e dice: mi companion.

Femina del Vita, mi soror.

In le fin del tempores.
In le die del Grande Justitia
del Grande Judicator.
Tu va esser redimite e lavate
ab omne condemnation.

E le judicator del Grande Justitia
la va vestir per blanco in
nove baptismo de purification.
Illo va mundificar le maculas de tu vita
humiliate e sacrificate
por que le Familia Human
pote subsister sempre,
structura solide e indestructibile
del societate,
de omne le populos,
de omne le tempores.

Femina del Vita, mi soror.

Les ha declarate Jesus: “In vero ego vos dice que publicanos e meretrices precede vos in le Regno de Deo”. Evangelio de Mateo 21, versiculo 31.

Poesia dedicate, per Cora Coralina, al Anno International del Femina in 1975.

Cora Coralina, poetessa brasilian, (1889-1985).

18.4.10

Traducer se

TRADUCER SE

Un parte de me
es tote le mundo:
altere parte es nemo:
fundo sin fundo.
Un parte de me
es multitude:
altere parte estranitate
e solitude.
Un parte de me
pesa, pondera:
altere parte
delira.

Un parte de me
prande e dina:
altere parte
se espaventa.
Un parte de me
es permanente:
altere parte
se sape subitemente.

Un parte de me
es solo vertigine:
altere parte,
linguage.

Traducer un parte
in le altere parte
_ que es un question
re vita o morte _
an es arte?

Ferreira Gullar, poeta brasilian, (1930-).

Simultaneitate

SIMULTANEITATE

- Ego ama le mundo! Ego detesta le mundo! Ego crede in Deo! Deo es un absurdo! Ego me va occider! Ego vole viver!
- An tu es folle?
- No, ego es poeta.

Mário Quintana, poeta brasilian, (1906-1994)

17.4.10

Rotation

ROTATION

le sphera
circa se ipse
me insenia le spera
le spera me insenia
le sperantia
le sperantia me insenia
un nove spera le nove
spera me insenia
de nove le sperantia
in le sphera

le sphera
circa se ipse
me insenia le spera
le spera me insenia
le sperantia
le sperantia me insenia
un nove spera le nove
spera me insenia
un nove sperantia
in le sphera
le sphera
circa se ipse
me insenia le spera

le spera me insenia
le sperantia
le sperantia me insenia
un nove spera le nove
spera me insenia
un nove sperantia
in le sphera

Cassiano Ricardo, poeta brasilian, (1895-1974).

PS: Le poema ha un diagrammation non-linear, o sia, le versos non comencia totes al margine del pagina, sed ego non succedeva poner los assi in le blog. Ubi vos trovara "le sperantia" e "in le sphera", iste versos es avantiate ab le margine.

Litania

LITANIA

Pro que le ratiocination,
le musculos, le ossos?
Le automation, le otio aureate.
Le cerebro electronic, le musculo
mechanic
plus facile illos quam un surriso.

Pro que le corde?
Lo de metallo non va render le humanos
plus cordial,
donante les un rhythmo extra-
corporal?

Pro que altiar le brachio
pro recoltar le fructo?
Le machina lo facera pro nos.
Pro que travaliadar in le campo, in le citate?
Le machina lo facera pro nos.
Pro que pensar, imaginar?
Le machina lo facera pro nos.
Pro que facer un poema?
Le machina lo facera pro nos.
Pro que scander al scala de Jacob?
Le machina lo facera pro nos.
Oh, machina, ora pro nos.

Cassiano Ricardo, poeta brasilian, (1895-1974).

15.4.10

Le tragedia mie

LE TRAGEDIA MIE

Ego ha odio contra le luce e rabie contra le claritate
Del Sol, alacre, calide, quando illo sta ascendite.
Il sembla que mi anima es persequite
Per un carnifice plen de malignitate!

Oh mi van, inutile juventute
Tu me porta inebriate, vertiginate!...
Propter alcun basios que tu me dava, in altere vita,
Ego porta in mi labios violacee, le nostalgia!...

Non me place le Sol, ego ha timor
Re que on me lege in le oculos le secreto
De non amar nemine, de esser sic!

Me place le Nocte immense, triste, obscur,
Como iste stranie e folle papilion
Que ego senti semper volteante in me!

Florbela Espanca, poetessa portugese, (1894-1930).

Cerca del Poesia

CERCA DEL POESIA

Non face versos super evenimentos.
Il non ha creation ni morte coram le poesia.
Ob illo, le vita es un Sol static,
que non caleface nec illumina.
Le affinitates, le anniversarios, le incidentes personal on non conta.
Non face poesia con le corpore,
iste excellente, complete e confortabile corpore, tan adverse al effusion lyric.
Tu gutta de bile, tu grimace de placer o de dolor in le obscuritate
es indifferente.
Ni me disvela tu sentimentos,
que se prevale del equivoco e essaya le longe viage.
Lo que tu pensa e senti, ce non es poesia.

Non canta tu citate, lassa lo in pace.
Le canto non es le motion del machinas ni le secreto del casas.
Illo non es le musica audite in passante; rumor del mar in le stratas apud le linea de spuma.
Le canto non es le natura
Ni le humanos in societate.
Pro illo, pluvia e nocte, fatiga e sperantia nil significa.
Le poesia (non trahe poesia ex le cosas)
elidi subjecto e objecto.

Non dramatiza, non invoca,
non inquire. Non perdi tempore in mentir.
Non te face vexate.
Tu yacht de ebore, tu calceo de diamante,
vostre mazurkas e misusages, vostre skeletos de familia
dispare in le curva del tempore, es alco sin valor.

Non recompone
tu sepelite e sombre infantia.
Non oscilla inter le speculo e le
memoria in dissipation.
Lo que se ha dissipate, illo non era poesia.
Lo que se frangeva, crystallo illo non era.

Penetra surdemente in le regno del parolas.
Illac sta le poemas que spera esser scripte.
Sta illos paralysate, sed il non ha desperantia,
il ha calma e frescor in le superficie intacte.
Ecce los singule e mute, in stato de dictionario.
Convive con tu poemas, pre scriber los.
Habe patientia, si obscur. Calma, si illos te provoca.
Spera que cata uno se realisa e consume
con su poter de parola
e su poter de silentio.
Non fortia le poema pro illo se disprender ab le limbo.
Non recolta in le pavimento le poema que se ha perdite.
Non flatta le poema. Accepta lo
Como illo va acceptar su forma definitive e concentrate
in le spatio.

Arriva plus presso e contempla le parolas.
Cata un
ha mil facies secrete sub le facie neutre
e illo te demanda, sin interesse propter le responsa,
povre o terribile, que tu a illo va donar:
An tu ha portate le clave?

Reguarda:
disproviste de melodia e concepto
illos refugia se in le nocte, le parolas.
Adhuc humide e impregnate per somno,
illos rola in un fluvio difficile e se transforma in comtempto.

Carlos Drummond de Andrade, poeta modernista brasilian (1902-1987).

Tedio

TEDIO

Ego passa palide e triste. Ego audi on dicer:
“Que blanco que illa es! Sembla illa esser morte!”
Et ego que va soniante, pensative, absorte,
Non ha un gesto, o non mesmo un reguardo...

-- Dice ya le mundo e le gente lo que illos vole!
-- Que ce-la me face?... Que me importa?...
Le frigido que ego porta intra gela e talia
Toto lo que es sonio e gratia in un femina!

Que cosa in ver ce-la me importa?! Celle tristessa
Es minus dolor intense quam frigor,
Illo es un tedio profunde in viver!

Et il es toto semper le mesmo, eternemente...
Le mesme laco placide, dormiente...
E le dies, semper le mesme, currente.

Florbela Espanca, poetessa portugese, (1894-1930).

7.4.10

Ego...

EGO...

Ego es la qui in le mundo va perdite,
Ego es la qui in le vita non ha oriente,
Ego es le soror del Sonio, e a causa de iste
Ego es le crucificate... le dolorite...

Umbra de nebula tenue et evanescite,
E la qui le destino amar, triste e forte,
Impelle brutalmente al morte!
Anima in lucto sempre non-comprendite!...

Ego es la qui passa e nemine vide...
Ego es la qui on appella triste sin lo esser...
Ego es la qui plora sin saper pro que...

Ego forsan es le revérie que Qualcuno soniava,
Qualcuno qui veniva al mundo pro me vider,
E nunquam in le vita me trovava!

Florbela Espanca, poetessa portugese, (1894-1930).

1.4.10

"Le disarrangiamento del mundo"

"LE DISARRANGIAMENTO DEL MUNDO"

Le bones videva io sempre passar
In le mundo grave tormentos;
E pro plus facer me espaventate,
Le males videva io natar
In un mar de contentamentos.

Cogitante attinger assi
Le bon tan mal ordinate,
Era io mal, sed io era castigate.
Assi que, solo pro me,
Va le mundo arrangiate.

Camões [Luís Vaz de], poeta portugese, (1524?-1580).