17.12.08

Jerusamen

JERUSAMEN
(Specta nos, nos per nos o Quanto de tu sal es lacrimas de Portugal?)*

Moshe e Muhammad se cognosceva in le fila de autobus in Jerusalem. Lor matres non se picca quia illes conversa. Illes son a pena infantes, illas dicerea, si illas osarea reguardar se per oculos in le oculos. Non, illas permitte a pena que le tempore domara lor destinos, que le fluvio absorbera su curso, que le futuro sia ultrapassate. Illas jammais intenderea. Le unic cosa irreversibile es le morte, il es lo que on dice. Ma intender es mendose in sito incerte, deserte, profunde e durante que equilibra iste cemeterios clandestine, ascendente le colle, sibilante un litania, Moshe e Muhammad disinterra gratia un in le altero. Un al altero. Es speculos lor visages. In Jerusalem mar le policia rodoviari factura un pecunia extra faciente un blitzinspection in le Via Crucis. Jesus laxa le pourboire donec le Sol se oppone e le prime aves del alba cade cannate. Le brisa balancia le brancas e le duo pueros curre inquiete per le vicos del citate vetule. Duo homosexualettos passionate. Le echo de lor ululationes penetra le tunnels. Il non manca multo vermente pro que illes se incontra sin lor matres in le halto pro autobuses. Pro que illes va fugir con le manos juncte ad alien Jerus. Pro que illes se va masturbar un le altero in le Muro del lamentationes, in le Moschea de Omar e in le Horto del Olivos, ubi Moshe va aperir le mares pro Muhammed que, como retribution, le va levar al septime celo. In le Horto del Olivos illes se ressuscita mutuemente in un nocte de estate. Typicamente tropical. Uno poterea mesme audir in le background le clamor del tambures, le gesta de um tamburino, omnes in unisono celebrante le signales del nove tempores. Nos poterea vero perciper undulationes del Mar Rosee abuccante legiermente le pedes del Sinai. Tempores de excitation sensual e pace. Quod il ancora va arrivar le die in le qual iste union va esser officialisate in un grandiose ceremonia in Jerusalem del frontiera. Il non manca multo vero pro que illes se incontra con lor ma(tre)nos in le (h)alto. In le luxuose resort Plateau de Golan o in le bucolic Albergo Rām Allāh, Moshe sorbente le arak de Muhammad. Muhammad sorbettente le sabra de Moshe. Moshe mirante su membro viril como un fusil in le culo de Muhammad, que geme propter le placer pro, in le sequentia, nos audir su rafficas con le lancea-verga in le culo humide de Moshe. Corpores e animas religate. Le annos va passar e il va haber poesia in vider Muha salutante Mecca sub le adocular seren de Moshetto. E iste quando faciente le precaria del vino potera perciper le pur craccar de labios, le basio legier flottante adverso su diction. Illes va adoptar infantes: un christian; altere protestante; un baby indian e un african e… e sic illes va esser felice ad in eterno. Como in un fabula del Mil e Un Noctes o in un burla kāshēr. Le moralitate e le bon usage va esser finalmente le respecto e le affirmation del differentias. In le saunas del clubs Monte Libano e del Hebraica, le calor del discussiones va esser debite unica e exclusivemente al bon functionamento del machineria. Le intolerantia va esser un parola como le portugese lucilar – de poco uso. Quod il non va haber senso in se premonir contra lo que non existe. Contra lo que non rexiste, ad in eterno. A proposito, lor filios va esser appellate Arafat, Sharon, Pelé... al fin: nos es tote filios e filias (per le grati/a/mor) de Dio.

Michel Melamed (1976-), poeta e actor brasilian. Texto publicate in le jornal Opasquim21, N° 09, in le septimana de 16 a 22 de april/2002. Il era facte alcun adaptationes al texto.

*Referentia a un poema de Fernando Pessoa.

Retardatario

RETARDATARIO
“Io me rendeva vetule in le epocha inadequate...”
“An?”
“Tote mi vita illo esseva sic. Io arrivava al differente phases del vita quando illos ja habeva perdite lor avantajes. O antea que illos acquireva avantajes nove.
“Io intende...”
“Io passava le vita con celle impression de qui ha arrivate al festa quando illo ja habeva finite o qui habeva exite quando illo se renderea bon.
“Ita.”
“Vide tu: le infantia. Il habeva un tempore in que le infantes, assi, de mi classe social, esseva tractate como princes. Il es ver, illes esseva multe colpate. Ma il habeva compensationes. Generalmente un ava resideva apud, ed illa consolava per accoladas o confectos. E le matres non travaliava extra domo nec iva al classes re expression corporal. Illas remaneva in domo inventante manieras pro caressaliar le filios. Esque tu ha habite alcun vice un roba de villuto?”
“No.”
“Nec io. Io es del prime generation post-villuto e pre-jeans. A vices io reguarda le photographias de celle infantes antique con lor vestituras ridicule, le collo del camisas guarnite de dentellas, volantes, ed il me face sentir un invidia... Ce la vero esseva maniera pro tractar infantes. Io opina que mi generation veniva al que illo es quod illo nunquam se ha ornate per buclas e robas de villuto.”
“Il es possibile.”
“Altere cosa: psychologia. Io esseva del prime generation educate per psychologia. Nil re castigamento --- ma conversa. An ille ha scribaliate tote le pariete? Ille es essayante expressar qualcosa. Esque ille ha usate le stilo de carmino de su matre? Ih, respice, un colpata nunc pote traumatisar le ad in semper. Io anque esseva del prime generation que non besoniava apprender de memoria le tabella de multiplication e del ultime antea le machina de calcular portabile. Resultato: io cresceva sin le notion de duo cosas importantissime: peccato e mathematica.”
“Vero.”
“Io arrivava multo tardivemente al infantia e multo tosto al juventute. Le revolution sexual comenciava un die post que io me habeva maritate al sponsa mie, quod illo esseva le unic maniera pro poter cubar me con illa. Nos habeva nos maritate in un sabbato e le revolution sexual comenciava in le dominica. Io ancora essayava disfacer le connubio. "Nunc illo non es plus necessari!" Ma illo era facte.
“Io sape.”
“Mi adolescentia esseva un martyrio. Io lo memora como un unic ed interminabile tentativa re disaccopular sustenepectores. Le sustenepectores se annecteva in le retro per mil guisas. Crocs, corregias, buttones, soldatura. Tu besoniava un curso de ingenieria pro disaccopular los. Mi inamorata usava un sustenepectores que habeva un serratura retro. Con un contrasigno numeric, io jura! Dece-septe a sinistra, cinque a dextra, rapide que le matre es veniente! Tu, puero, non mesme debe saper lo que es un sustenepectores.”
“Id es.”
“Io pensava esser un juvene adulto seriose, ingagiate in le plus bon causas, forsan vero un activista politic, un guerrillero. Quando io habeva arrivate al etate, le juvene adultos esseva respicente lor carrieras professional e lor rendimentos monetari in le bursas financiari. Io esseva del prime generation que quando diceva re vader al montanias voleva dicer al week-end. Ed le ultime que habeva usate le parola ‘alienation’, ma ibi on no sapeva ben lo que illo esseva.”
“Ita.”
“Toto ben, io pensava. Io va me preparar pro le senectute e su privilegios, con mi pension e mi nepotes. Ma le Securitate Social es quasi in collapso e mi nepotes quando me reguarda sembla esser destinante me pro un asylo geriatric. Ed il ha medie hora que io es hic in le bus, te enoiante, e tu ancora non se ha levate del sede pro donar me tu loco.”
“An como, vetulastro? Iste cosa re donar loco al vetulos ja ha dismodate.”
“Esque io non lo ha dicte? Io ha arrivate tardive al vetulessa.”

Luís Fernando Veríssimo (1936-), scriptor brasilian, texto publicate in le magazine Veja, 28 de maio/1986.

7.12.08

XXI

XXI*

Se io poterea masticar le terra tote
E sentir ab illo un sapor,
Io esserea plus felice un momento...
Sed io non semper vol' esser felice.
Il es necessari esser alcun vice infelice
Pro poter esser natural...

Nec toto es dies de sol,
E le pluvia, quando manca multo, es demandate.
Pro iste causa io prende le felicitate con le infelicitate
Naturalmente, como qui non estrania
Que il ha montanias e planas
E que il ha roccas prominente e herbas...

Le necessario es esser natural e calme
In le felicitate o in le infelicitate,
Sentir como qui reguarda,
Pensar como qui ambula,
E quando va morir, remembrar que le die mori,
E que le crepusculo es belle ed es belle le nocte que remane...
Sic illo es e sic illo sia...

Alberto Caeiro, heteronyme del poeta portugese Fernando Pessoa (1888-1935).
* In "Le Guardator de Greges".