JERUSAMEN
(Specta nos, nos per nos o Quanto de tu sal es lacrimas de Portugal?)*
Moshe e Muhammad se cognosceva in le fila de autobus in Jerusalem. Lor matres non se picca quia illes conversa. Illes son a pena infantes, illas dicerea, si illas osarea reguardar se per oculos in le oculos. Non, illas permitte a pena que le tempore domara lor destinos, que le fluvio absorbera su curso, que le futuro sia ultrapassate. Illas jammais intenderea. Le unic cosa irreversibile es le morte, il es lo que on dice. Ma intender es mendose in sito incerte, deserte, profunde e durante que equilibra iste cemeterios clandestine, ascendente le colle, sibilante un litania, Moshe e Muhammad disinterra gratia un in le altero. Un al altero. Es speculos lor visages. In Jerusalem mar le policia rodoviari factura un pecunia extra faciente un blitzinspection in le Via Crucis. Jesus laxa le pourboire donec le Sol se oppone e le prime aves del alba cade cannate. Le brisa balancia le brancas e le duo pueros curre inquiete per le vicos del citate vetule. Duo homosexualettos passionate. Le echo de lor ululationes penetra le tunnels. Il non manca multo vermente pro que illes se incontra sin lor matres in le halto pro autobuses. Pro que illes va fugir con le manos juncte ad alien Jerus. Pro que illes se va masturbar un le altero in le Muro del lamentationes, in le Moschea de Omar e in le Horto del Olivos, ubi Moshe va aperir le mares pro Muhammed que, como retribution, le va levar al septime celo. In le Horto del Olivos illes se ressuscita mutuemente in un nocte de estate. Typicamente tropical. Uno poterea mesme audir in le background le clamor del tambures, le gesta de um tamburino, omnes in unisono celebrante le signales del nove tempores. Nos poterea vero perciper undulationes del Mar Rosee abuccante legiermente le pedes del Sinai. Tempores de excitation sensual e pace. Quod il ancora va arrivar le die in le qual iste union va esser officialisate in un grandiose ceremonia in Jerusalem del frontiera. Il non manca multo vero pro que illes se incontra con lor ma(tre)nos in le (h)alto. In le luxuose resort Plateau de Golan o in le bucolic Albergo Rām Allāh, Moshe sorbente le arak de Muhammad. Muhammad sorbettente le sabra de Moshe. Moshe mirante su membro viril como un fusil in le culo de Muhammad, que geme propter le placer pro, in le sequentia, nos audir su rafficas con le lancea-verga in le culo humide de Moshe. Corpores e animas religate. Le annos va passar e il va haber poesia in vider Muha salutante Mecca sub le adocular seren de Moshetto. E iste quando faciente le precaria del vino potera perciper le pur craccar de labios, le basio legier flottante adverso su diction. Illes va adoptar infantes: un christian; altere protestante; un baby indian e un african e… e sic illes va esser felice ad in eterno. Como in un fabula del Mil e Un Noctes o in un burla kāshēr. Le moralitate e le bon usage va esser finalmente le respecto e le affirmation del differentias. In le saunas del clubs Monte Libano e del Hebraica, le calor del discussiones va esser debite unica e exclusivemente al bon functionamento del machineria. Le intolerantia va esser un parola como le portugese lucilar – de poco uso. Quod il non va haber senso in se premonir contra lo que non existe. Contra lo que non rexiste, ad in eterno. A proposito, lor filios va esser appellate Arafat, Sharon, Pelé... al fin: nos es tote filios e filias (per le grati/a/mor) de Dio.
Michel Melamed (1976-), poeta e actor brasilian. Texto publicate in le jornal Opasquim21, N° 09, in le septimana de 16 a 22 de april/2002. Il era facte alcun adaptationes al texto.
*Referentia a un poema de Fernando Pessoa.
