27.5.06

Le homines ama le guerra

LE HOMINES AMA LE GUERRA

Io non sape con qual armas le homines va luctar in le Tertie Guerra,
ma in le Quarte, il essera per palos e petras. –Einstein.

Le homines ama le guerra. A causa de ce la
illes arma se festive in choro e colores
pro le dubitose sport del morte.

Illes ama e non lo disguisa.
Illes ostenta celle amor in le placias,
crea manuales e scholas,
altiante bandieras e recolligente feretros,
intonante slogans e sepeliente chansons.

Le homines ama le guerra. Ma non lo ama
solo con le corage del athleta
e le soberbalia militar, ma con le pietose
voce del sacerdote, que ante le combatto
distribue le hostia del obito.

Il esseva assi in Crimea e Troia,
in Eritrea e Angola,
in Mongolia e Algeria,
in le Sahara e ora.

Le homines ama le guerra
E mal tolera le pace.

Le homines ama le guerra,
dunque,
il non ha periculo re pace.

Le homines ama le guerra, profan
o sancte, il non importa.

Le homines ha le guerra como amante,
ben que illes marita se con le pace.

E que incantamentos, mi Deo! in celle incontro vorace!
que placeres! que ululationes! que guais!
que sublime perversiones ordite
in le sudario del coperturas,
polluente le lecto e le campos de battalia.

Durante seculos io pensava
que le guerra esseva le deviation
e le pace le route. Io me decipeva. Illos son
parallel ripas de un mesme riviera, le mano e le guanto,
le pede e le botta. Plus que gemine
illos son xiphopage, par e impare, sorte e hasardo
illos son le ouroboros –colubra circular
eternemente devorante nos.

Le guerra non es un interacto.
Illo es parte del spectaculo. E illo non es tragedia a pena
illo es comedia, royal o popular,
illo es alco plus bon que circo:
-- illo es ubi le alacre trapezista
vestite qua kamikaze
salta sin hamaca e sin susteno,
ubi uno rumpe tote le plattos
e le contorsionista se talia
in le kamasutra del morte.

Le guerra non es le reverso del pace.
Illo es su cuna e su sino complementari.
E le horror non es le inverso del belle
--illo es su par. Le homines ama le belle
ma a illes place le horror in le arte. Le horror
non es obscur, es le pendant del lumine.
Lucifer es Lubel, brilla como Gabriel
e le terror seduce.
Nil plus seductive
que Christo morte in le cruce.

Dunque, le guerra non es solo missa
que le curato officia, scientia
que hallucina le sage, sport
que fascina le forte. Le guerra es arte.
E con le ardor del vanguardistas
nos visita le exposition biennal del horror
e inaugura le Bauhaus del morte.

Propter id, super le caronia il non ha urubu,
chacales, vultures, hyenas.
Il ha belle hairones de alumnium, seren,
in un electronic ballet.

Forsan illo esserea le dansa del morte, pathetic.
Il non es . Il es a pena altere lection de esthetica.
De isto es que le soldatos moderne
es como medico e ingeniero
e necun ministro del guerra
vesti roba de macellero.

Guerra es guerra!
     diceva le invaditor, le violento
     violentante le monacha in le convento
Guerra es guerra!
     diceva le statua del admiral
     con le bucca de cemento.
Guerra es guerra!
     nos dice in le radar
     degustante le inimico
     in le nord del nostre gustar.

Il non es necesse disguisar
le amor al guerra, per le historia de amor al patria
e defensa del focar. Nos ama le guerra
e le pace, in bigamia exemplar.
Io, poeta, moderne o eterne Baudelaire
io e tu, *hypocrite lecteur,
mon semblable, mon frère.
Nos vole le batalia, aviones in flamas
naves mergente, le spectacular confrontation.

In le matino nos aperi viscera de pisces
con le puncta del bayonettas
e sub le sono del culinari trompetta
nos mitte dagas in nostre porcos
e nos raffina per medalia
- le decedito sur le tabula.

Si possibile, le carne munde, sin sanguine.
Que le missil silente lanciate per distantia
non asperge se sur nostre roba.
Ma si il essera necesse un banio de sanguine
-como diceva Terentio:- io es humano
e nil de lo que es human a me es stranie.

Le morte e le guerra
non plus me prende per fortuna.
     Io inscribe su duple effigie in le petra
     como si le datos de mi sorte
     ja non rolarea al hasardo,
     como si io passarea del blanco
     al nigro e al blanco io retornarea
     sin nunquam me umbrar.

Que veni le guerra! Cruel. Total.
Le atomic clarino e le genese del fin.
Caute, como conveni al sagios,
prime io clamara contra iste facto.
Ma, vorace como conveni al specie,
quando io vider que on invade mi cortes,
con le folios del bananiero io inventara
le ideologic bandiera e io explodera
le corpore del inimico antea ille attaca.
E se ille non fusila prime, io profita
su inattention de homine debile, io invade su casa
realisante mi fame millenari de cannibal
rugiente sub le mascara de humano.

-Terribile tu discurso, poeta!
Io ascolta qualcuno parlar.
     Terribile ha essite elaborar lo.
     Ora io me senti libere.
     Le morte e le guerra
     ja non pote me alarmar.
     Como Oedipo perplexe
     io lo ha decifrate in mi viscera
     antea le dubie sphinge
     me poterea devorar.

Ni cynic ni triste. Animal
human, io va in marcha, dansas, preces
al grande carnival.
Soldato, penitente, poeta
-le pace e le guerra, le vita e le morte
me attende
-  in un atomic funeral.

- An finira le specie human super le Terra?
No. Il ancora va restar la un nove Adam e un Eva
-pro refacer le amor, e duo fratres:
-Cain e Abel
             -pro reinventar le guerra.

Affonso Romano de Sant'Anna, poeta contemporanee brasilian,(1937-).

PS: *hypocrita lector,/mi similante, mi fratre (in francese in le poema original). 

No comments:

Post a Comment